Sabır(Sü/kûn-ol-)

*harabelerin başı okşandı.(sus-pus..)*

yoksa
her inc'ê telinde aşkın(ın)
hoyrat tezeneler mi dolaştı!
eğer oksa
burgusu sözcüklerin-in
hangi divane bu lisan(d)a kalbini bile bile bıraktı?!
ey edip bilmez misin sen(ki en çok bilendir "kül.." denen)
sabır(sükûn) "Hûb" alfabesinde hem ilk hem de son harfti.....

Sûn Rind

harabeler eşiğinde bir kum nehri ki
her çığlıktan düşen kavruk toz ile birikmiş.
insan ki sinesini çöl efkarında yıkamayı seçmiş,
yıldızsız bir fezadır tırmalaması nabzın adeti
sayılacak.

gönle oturur şimdi. kainatın endamına özenmiş
o derin çukur.

insan kesiği kokan paslı avuçlardan uzak

zamandan uzun bir
mana ile dolacak.

sabır! önce.şimdi ve sonra.

ve gene
vakti güzel goncasından ölçerek,
sükunet dedin
tatlı lal mührü ile tedirginliklerini güneşe serdi
iç ses.

Ebru M. Kayır(nam-ı diğer: buz)